Kuyucakli Yusuf

Kaymakam tekrar sordu
Senin kimin kimsen var mi
Bunlardan baska kimsem yoktu
Cocugun bu metaneti orada bulunanlarin kalbini parcaliyordu. Zaten, bir felakete huzur ve itidalle tahammül edenlerin manzarasi, o felaket icin aglayip cirpinanlarin manzarasindan cok daha korkunc ve ezicidir. Kuru ve sabit gözlerin arkasinda nasil bir atesin yandigi; yavasca kalkip inen gögsün icinde nelerin kaynadigi bilinmedigi icin insan sürekli bir ürkeklik ve tereddüt icinde üzülür...
Kaymakam kücük Yusufun elinden tuttu, kendine dogru cekti. Gözleri yasarmis gibiydi.
Gel benimle öyleyse... dedi.
Nereye geleyim
Benimle gel... Benim yanimda kal. Ben seni baban gibi severim, olmaz mi
Beni babam gibi sevemezsin ama geleyim. Senin de kimin kimsen yok mu
Var, var ama sen de gel. Benim oglum ol. Benim hic erkek cocugum yok
Yusufu cenesinin altindan tuttu, basini yukariya dogru kaldirdi. Fakat Yusuf silkindi ve basini cekti. Yavas yavas odanin bir kösesine cekildi. Tahkikat bitip hicbir iz bulunmadan kasabaya dönülürken Yusuf da beraberdi. Köyden tedarik edilen kücük bir atin üzerinde dimdik duruyordu. Yalniz gece, Kaymakamin evinde yataga yatirildigi zaman, kendini kaybetti ve iki gün atesler icinde sayikladi.