Eger Biz Olsaydik

On bes yil önce Jack ODonnella asik olmustum.
O zamanlar sadece genc bir kiz olmama ragmen sevebilecegim tek erkegin abimin en yakin arkadasi olacagini biliyordum.
On sekizinci yasimi kutladigim gün ondan beni öpmesini istedigimde, bunun hayatimi tamamen degistirecegini asla düsünemezdim.
O gece Jacke her seyimi verdim.
Sanki hayatimizin en güzel ani o öpücük degilmis gibi, yasamaya devam edebilmek icin yollarimizi ayirmak ve hicbir sey olmamis gibi davranmak zorundaydik.
Ama bu ayrilik bile saklamak zorunda kaldigimiz sir kadar aci verici degildi.
Onu hala ne kadar sevdigimi düsünmemeye calistim. Onun güclü kollarina geri dönmeyi ne kadar istedigimi ya da ela gözlerinin kalbimi nasil hizlandirdigini unutmaya calistim.
Ta ki beni tekrar öpene kadar.
Bu sefer geri dönüsümüz yoktu. Bu sefer o öpücügün ne anlama geldigini biliyordum.
Biz birbirimize aittik ve artik bunu inkar etmenin bir anlami yoktu.
Ancak ortaya cikacak tek sey duygularimiz degildi, gecmisimiz de yeniden ortaya cikacakti ve bizi, mutlu olmak icin yakaladigimiz ikinci sansi da yok etmekle tehdit ediyordu.
Askimiz bir kez daha sinanirken, birlikte duracak kadar güclü olabilecek miydik